Portret publicznych uczelni zawodowych

Artur Zimny

Najważniejszą przyczyną wykreowania pod koniec XX w. w polskim systemie szkolnictwa wyższego publicznych uczelni zawodowych była bez wątpienia konieczność podniesienia współczynnika skolaryzacji na poziomie wyższym, którego niski poziom hamował proces rozwoju regionów, a jednocześnie potrzeba wyrównania szans edukacyjnych poprzez przybliżenie studiów mniej zamożnym absolwentom szkół średnich, w szczególności młodzieży z małych miejscowości. Za istotne przesłanki, które legły u podstaw tworzenia państwowych wyższych szkół zawodowych, należy uznać również: wyż demograficzny, zaspokajanie aspiracji środowisk lokalnych do tworzenia szkół wyższych, promocję miast średniej wielkości, wydobywanie ukrytego potencjału intelektualnego w lokalnych społecznościach. Nie bez znaczenia była też okazja do uporządkowania systemu edukacji pomaturalnej, część spośród publicznych uczelni zawodowych powstała bowiem z  różnego rodzaju kolegiów.

Tworzenie państwowych wyższych szkół zawodowych umożliwiły przepisy ustawy z 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych. W latach 1998-2009 utworzonych zostało ogółem 36 uczelni tego typu, przy czym zdecydowana większość powstała do 2005 roku. Obecnie, w roku akademickim 2017/2018, funkcjonują 33 państwowe wyższe szkoły zawodowe, co stanowi prawie 9% wszystkich uczelni w Polsce i ponad 25% uczelni publicznych. Uczelnie te są rozmieszczone dość równomiernie na terytorium kraju. Większość z nich jest zlokalizowana w miastach, które w 1999 roku utraciły status wojewódzki.

Więcej w elektronicznym i papierowym wydaniou FA.